Afbouwen antidepressiva lukt niet? Meld je hier!
Steun ons
X

Leven met depressie: hoe doe je dat?

‘Lood in al mijn aderen’, ‘chronisch angstig’, ‘apathisch en leeg’… beschrijvingen van gespreksbegeleiders van lotgenotengroepen over hun eigen depressies. Zij weten: praten met lotgenoten helpt! Anderen helpen is hun missie. Onlangs volgden zij een training bij de Depressie Vereniging.

Projectleider en trainer Trudy Jansen is zelf ervaringsdeskundige: “We ontwikkelen een netwerk van lotgenotengroepen in heel Nederland. Er staan er inmiddels dertig in de startblokken. De meeste zijn net begonnen.” Het VSB-fonds subsidieert de vereniging om de groepen op te zetten. Doorgroeien is de grote wens van de Depressie Vereniging.

Eerste ervaringen

In een lotgenotengroep kunnen deelnemers elkaar ondersteunen en tips uitwisselen. Bijvoorbeeld over dagindeling, werk, reacties van de omgeving, medicatie, schuldgevoelens en slaapproblemen. Tijdens de training delen de gespreksbegeleiders die al begonnen zijn hun ervaringen. Dini over haar groep in Amsterdam: “Wij lachen heel wat af. Er is zelfspot en iedereen gaat gekieteld weer naar huis.” Ook de ervaringen in Arnhem zijn positief. Voor een deelnemer was de groep erg belangrijk geworden. “Ze keek er de hele maand naar uit.” Tura over zijn groep: “Iedereen voelt zich welkom, ik geniet er enorm van.” Hij begeleidt de groep met Hanne. Hanne was eerst deelnemer van een lotgenotengroep. Hoe kijkt zij terug op die periode? “Het was prettig te weten dat ik niet de enige was. Dan valt er echt iets van je af. ‘Hier mag het er zijn’, dacht ik.” In de groep die zij met Tura begeleidt ontstaan mooie gesprekken. De één heeft met de depressie leren leven, de ander nog niet.

20151019_14542320151019_12200520151019_111514

Beren op de weg

De gespreksbegeleiders oefenen moeilijke situaties die zij in hun groep kunnen tegenkomen. Wat doe je als een groepslid dominant is? Of de sfeer negatief beïnvloedt? Of geen zelfreflectie heeft? Gerrit wil die laatste rol wel spelen, terwijl Tjerk het gesprek begeleidt. Gerrit: “Het is de schuld van mijn ouders dat ik zo’n kutleven heb. Ze bellen me nu alleen als ze me nodig hebben om de ‘happy family’ te spelen.” Gerrit bijt zich stevig vast in zijn rol. Een lastige situatie voor de gespreksbegeleider. Trainer Trudy na afloop: “Hij mag zichzelf zijn in de groep. Je kunt ook verder gaan met de anderen.”

Suïcide bespreekbaar

Trudy vindt het belangrijk dat de gespreksbegeleiders ook oefenen met praten over suïcide. “Stel je hebt iemand in de groep die met die gedachten rondloopt. Dan is het goed te weten of je daar mee om kunt gaan.” Als oefening laat ze de deelnemers aan de training over hun eigen ervaring praten. “Het hoeft niet”, zegt ze erbij. Als voorbeeld begint ze over haar eigen gedachten aan zelfdoding na de dood van één van haar kinderen. Drie kwartier later blijkt dat alle gespreksbegeleiders periodes hebben gehad waarbij zelfdoding een uitweg leek. “Het leek me zo lekker rustig” (..), “ik ging op de rails staan, maar was er toch op tijd weer af” (..), “ik was er elke dag wel honderd keer mee bezig”. (..) “Toch zijn ze we nog. Waarom houden we het vol met z’n allen”, vraagt Trudy. De reacties lopen uiteen. “Ik zou mijn mannen, ouders en vrienden een groot schuldgevoel hebben gegeven, dat wil ik hen niet aandoen” (..), “Dat het niet voor niets is geweest” (..), “Ik voel nu dat ik het kan dragen. De wil om te leven en anderen te helpen is krachtiger.”

Tekst en beeld: Wieneke Wolthuis

Lees en deel ervaringen

Persoonlijke verhalen
delen met lotgenoten

Mind Blue

Antidepressiva,
wat vinden anderen?

Mijn Medicijn

GGZ-organisaties:
deel jouw ervaring over hulpverleners

Zorgkaart Nederland
Steun ons
X
© Depressievereniging| Disclaimer|Cookies|Sitemap| Site by Hellopixels + Site by Site