Depressie Connect: dé digitale community om anoniem ervaringen te delen inloggen community
Steun ons
X





























Het gaat niet om het overwinnen, het gaat om het leren ermee om te gaan

Alhoewel ik vrijwel mijn hele leven met problemen kamp, was ik altijd dat ene vrolijke, drukke meisje in de klas. Ik liet nooit zien hoe ik me voelde, dan zou ik zwak zijn. Pesten speelde een grote rol in mijn leven. In groep vijf was ik weggepest, ik ging naar een andere school. Vervolgens moest ik nog een keer van klas veranderen. Ook thuis was niet altijd alles even makkelijk, ik had een broer met ADHD.

Pas op de middelbare school begonnen de sombere gevoelens enorm te versterken, ik was niet meer het vrolijke meisje van de klas. In mijn hoofd ging zoveel rond, wat leidde tot zelfbeschadiging. Het is moeilijk te peilen wanneer je depressie begon, maar ik gok dat mijn depressie eind de brugklas begon.
En dan komt er zo’n moment, dat je niet meer op je eigen kracht verder kunt. Je doet je best om te overleven, maar keer op keer zak je weer dieper de grond in. Zo kwam ik terecht in de psychiatrie. Blijkbaar was ik niet de makkelijkste, onder andere vanwege mijn geslotenheid. Ik ging van de ene instelling naar de andere. Toen ik ook nog erg suïcidaal werd, het was inmiddels alweer twee jaar verder, moest ik naar de crisisdienst. Pas hier kreeg ik duidelijkheid. Ik had al zoveel diagnoses, maar ik kon me er niet in vinden, ik vond ze niet kloppend. Bij de crisisdienst werd gezegd dat ik overduidelijk last had van een depressie. De crisisdienst wilde dat ik aan de antidepressiva ging, maar doordat ik pas vijftien was weigerde de psychiater me antidepressiva voor te schrijven. Boos dat ik was op die psychiater, ik wilde dit gevecht niet meer helemaal op eigen kracht doen.

De depressie ging maar niet over. Soms had ik momentjes dat het wat beter met me ging, dat ik even dacht dat de depressie over was. Maar die periodes duurden nooit langer dan een maand, want dan belandde ik weer in dat depressieve wereldje. En dan kon ik weer mijn bed niet uitkomen, dan ondernam ik helemaal niks meer, dan sloot ik mezelf af van de buitenwereld en at ik niks meer.

Ik zat in de vierde toen ik zei dat ik niet meer kon. Ik was op van het vechten, ik kon écht niet meer. Mezelf om het leven brengen, nee, dat mocht niet van mijn omgeving. Logisch. Dus er moest naar een andere oplossing gezocht worden. Ik kreeg toch nog antidepressiva en ik werd een tijdje opgenomen in een adolescentenkliniek. Hier had ik het zwaar. Ik was twee keer op de spoedeisende hulp beland vanwege zelfbeschadiging, zo ernstig takelde ik mezelf toe. Ik moest met time-out en er werd gedreigd met ontslag als ik mezelf niet snel ging veranderen. En toen… toen begon ik me pas echt te beseffen dat ik ziek was, en dat ik niet zomaar beter werd. Ik had een knop in mijn hoofd omgezet, en met kleine stapjes ging ik vooruit. Na mijn opname begon ik mezelf eindelijk beter te begrijpen. Ik zou een chronische depressie hebben en waarschijnlijk ook één of meerdere persoonlijkheidsstoornissen. Door mijn leeftijd kon er nog geen persoonlijkheidsstoornis worden vastgesteld, maar het zou sowieso iets in de richting van borderline zijn (cluster B) en daarnaast waarschijnlijk ook een persoonlijkheidsstoornis die heeft te maken met angsten, afhankelijke persoonlijkheidsstoornis bijvoorbeeld (cluster C). Aan de hand van deze diagnoses kon ik eindelijk verklaren waarom ik telkens terug viel in een depressie en waarom ik bepaalde dingen dacht en deed.

Inmiddels gaat het beter met me. Ik help anderen door gastlessen te geven op middelbare scholen, vanuit mijn ervaringskundige positie. Ik ben ook bezig met het uitgeven van een boek, en ik ga ook nog aan de slag met een eigen website. Ik ben nu zestien, en ik ben nog chronisch depressief. Maar ik kan er steeds beter mee omgaan, ik kijk weer uit naar de toekomst.

Terug naar het thema ‘chronische depressie’

Lees en deel ervaringen

Persoonlijke verhalen
delen met lotgenoten

Mind Blue

Antidepressiva,
wat vinden anderen?

Mijn Medicijn

GGZ-organisaties:
deel jouw ervaring over hulpverleners

Zorgkaart Nederland
Steun ons
X





























© Depressievereniging| Privacyverklaring|Disclaimer|Cookies|Sitemap| Site by Hellopixels + Miller Digital