Depressie Connect: dé digitale community om anoniem ervaringen te delen aanmelden/inloggen
Steun ons
X





























          Ik leer veel over mijn depressie

          Ik leer veel over mijn depressie. Ik noem het in die tijd ook bewust mijn depressie omdat iedereen weer een andere vorm van depressie heeft en deze anders ervaart.

          Op een zondag ga ik met twee vriendinnen winkelen. In de menigte voel ik me niet goed en ik onderdruk mijn angstige gevoelens. Slapen doe ik al maanden slecht, soms nauwelijks meer dan twee uur per nacht. Toch blijf ik overeind, ik ben zelfs extreem actief en bewegelijk. Stil zitten is voelen en mijn gevoelens zijn niet oké. Er is constante onrust in mijn lijf, niks is goed. Normaal gesproken ben ik veel op mezelf, mijn werk is al druk genoeg. Ik zou willen dat ik alleen kan zijn zonder me zo alleen te voelen. ’s Avonds realiseer ik me, dat het niet goed met me gaat. Het is gek, ik ben aan het werk en kom de dagen door. ’s Avonds klaart de boel soms op. Voorzichtig bespreek ik met mensen om mij heen mijn nare gevoelens. Ik krijg de tip eens een depressie-zelf-test te doen op internet. Ik doe er verschillende. Op alle testen scoor ik bijna het totaal aantal punten.

          Ik bel de huisarts en maak een afspraak. Een goede vriendin is bereid mee te gaan. Daarna gaat alles heel snel, na het gesprek met de huisarts, de crisisdienst en de opnamearts, krijg ik een kamer in het psychiatrisch ziekenhuis. Er worden afspraken gemaakt en ik mag niet zonder begeleiding van de afdeling af. Een kwetsbare tijd volgt. Ik werk aan acceptatie van mijn gemoedstoestand door ook het kwetsbare deel tot me te nemen. Ik wordt ingesteld op medicatie. Wat een hel al die bijwerkingen. Op deze afdeling werken toevallig alleen maar vrouwen. En ondanks alle ellende wordt er ook vaak gelachen. Ik begin te leren wat mijn depressie inhoudt. Ik begin te snappen wat wordt bedoeld met ‘dagschommeling’. Je overdag zó ellendig voelen dat je niet weet of en hoe je de dag door moet komen. Aan het eind van de middag en met pech soms pas ’s avonds, klaart mijn stemming op. De ellende van overdag kan dan soms zo ver weg lijken: alsof ik met afstand kijk naar mezelf en niet begrijp hoe de dagen toch zo naar kunnen verlopen. Ik ben niet de enige die deze dagschommeling heeft op de afdeling, dus het is vaak ’s avonds een dolle boel op de afdeling.

          Ik leer veel over mijn depressie, die uiteindelijk pas na een jaar, met de juiste medicatie, wil opklaren. Ik merk met name overdag dat er erg weinig te beginnen is tegen mijn gevoelens van onlust. Mijn concentratie is beroerd. Een boek lezen gaat absoluut niet. Een puzzeltje maken evenmin. TV kan me niet boeien, hoewel we met 12 mensen iedere avond een programma moeten uitkiezen en de meeste stemmen gelden.

          Afleiding zoeken is echt de enige remedie. Dus ik volg alle programma-onderdelen en zorg dat ik alle dagen bezoek heb. Ik doe oefeningen om mijn hoofd leeg te maken en kleur mandala’s als afleiding. Ik leer van de mensen om mij heen die al vaker en langer ziek zijn geweest. Het contact met lotgenoten houdt me overeind. Ook zijn er lotgenoten die al ‘verder’ zijn dan ik: dit geeft hoop.

          Na twee maanden neem ik afscheid van de afdeling. Het ergste is nu wel achter de rug, ik ga weer zelfstandig verder. Ik krijg een ambulant programma. Ik spreek een psychologe en volg creatieve therapie en heb afspraken bij de psychiater. Dagelijks volg ik activiteiten bij REAKT. Al met al een druk programma dat ik tien maanden volg. Ik ben een jaar ‘onderweg’ alvorens ik weer redelijk kan functioneren.

          Ik heb veel ervaring opgedaan in het omgaan met mijn depressie en houd er een aangepaste levensstijl op na. Wat kan je brein en kunnen je zintuigen je ongelofelijk in de maling nemen tijdens een depressieve episode. Een groot gedeelte van mijn vriendengroep is afgehaakt of ben ik juist afgehaakt omdat ik het gevoel had teveel op mijn tenen te moeten lopen. Andere contacten zijn hiervoor in de plaats gekomen. Lieve mensen die iedere week, een bijna jaar lang de retoriek van mijn depressieve verhaal hebben willen aanhoren, maar óók mijn kleine overwinningen met mij gevierd en gedeeld hebben. Mijn werk kan ik niet meer doen, momenteel wordt er gezocht naar passend werk.

          Ik heb veel gehad aan lotgenotencontact. Bij hen hoef ik niet uit te leggen hoe ik me voel, wat ik ervaar en hoe moeilijk het soms kan zijn om familie en vrienden uit te leggen wat er speelt. Het uit bed komen en een activiteit doen was met regelmaat een ontzettende opgave. Toch hielp de gedachte om tóch te gaan omdat het mij hielp, maar ook de andere groepsleden, mij de deur uit. Ook leerde ik van anderen tevreden en trots te zijn op dit behaalde resultaat. Ik kreeg weer zelfvertrouwen. Ik heb voor het eerst in 35 jaar een leuke hobby, namelijk het maken van sieraden. Ook heb ik leren leven zonder stress, ik ‘hoef’ niet meer zo nodig. Ik was erg ambitieus en toekomstgericht. Daarmee miste ik nogal eens de kleine mooie momenten in het leven of genoot er niet van. Ik ben nu blij met kleine dingen en leef in het moment. Gelukkig zijn is geen constante state of mind, evenmin bij mij. Mijn ambities op werkvlak staan op een laag pitje, eerst maar eens beter worden, dan komen er vanzelf nieuwe wensen en dromen. Maar tot die tijd blijf ik per dag mijn leven beleven en hou het tot nu toe goed vol om iedere dag af te sluiten, net voor ik naar bed ga met een positieve gedachte.

          Terug naar het thema ‘chronische depressie’

          Lees en deel ervaringen

          Persoonlijke verhalen
          delen met lotgenoten

          Mind Blue

          Antidepressiva,
          wat vinden anderen?

          Mijn Medicijn

          GGZ-organisaties:
          deel jouw ervaring over hulpverleners

          Zorgkaart Nederland
          Steun ons
          X





























                  © Depressievereniging| Privacyverklaring|Disclaimer|Cookies|Sitemap| Site by Hellopixels + Miller Digital