Afbouwen antidepressiva lukt niet? Meld je hier!
Steun ons
X

Depressie is afschuwelijk en onbegrip maakt de situatie dubbel erg!

Als een familielid mij vraagt hoe het gaat en ik antwoord dat ik depressief ben reageert deze met ‘dat moet je niet willen!’ Als ik over die uitspraak nadenk, dan krijg ik het idee dat men denkt dat ik zelf voor die ellende gekozen heb en het mijn eigen ‘schuld’ is. Op dat moment voel ik mij gekwetst en geërgerd. Men lijkt te denken dat je ernstige stemmingsproblemen zelf in de hand zou hebben.

Mijn behandelaar gaf mij eens als advies dat ik mij vooral moet concentreren op de dingen die ik altijd leuk vind. Toen een familielid dit hoorde werd er gereageerd met ‘alleen maar de dingen doen je leuk vindt? Dan zou ik ook wel depressief willen zijn!’ Denk ik daarover na dan denk ik: zullen we ruilen?

Als ik mij depressief voel ervaar ik uit bed komen, douchen en aankleden al als een topprestatie. Als mensen dan vragen ‘wanneer ga je verhuizen?’ of ‘hoe zit het met solliciteren?’ heb ik het gevoel of ze andere planeet komen. Ook uitermate vreemd vind ik het dat mij soms gevraagd wordt ‘wanneer ben je weer beter?’

Op een verjaardag, die ik met moeite durf te bezoeken, zeggen mensen dat ik vroeger naar bed moet gaan en vroeger op moet staan. En dat terwijl ik mij ’s avonds juist beter voel! Er wordt zelfs wel eens gezegd ‘als ik depressief zou zijn, dan zorgde ik dat ik beter werd’!

Een familielid zit in een invalidewagentje en krijgt van iedereen als vanzelfsprekend alle begrip en hulp vanwege het feit dat hij moeilijk kan lopen. Ik, met een onzichtbare beperking, voel mij volstrekt niet serieus genomen. Sommigen denken dat ik toneel speel. Denkt men werkelijk dat iemand van rond de 30 na wakker worden voor zijn lol urenlang depressief in bed blijft liggen? Omdat depressie een onzichtbare handicap is dacht ik er goed aan te doen open te zijn over mijn stoornis. Dit heeft echter vrijwel geen resultaat opgeleverd! Ik ben ervan overtuigd dat heel veel mensen depressie nooit zullen kunnen of willen begrijpen. Ze zouden het eens aan den lijve moeten ondervinden.

Mijn psychiater heeft mij geleerd om op onzinnige reacties te reageren met een simpel: ‘o’. Op die manier wordt een zinloze discussie vermeden.
Wanneer dit niet afdoende is, kan je proberen mensen die niet willen luisteren simpelweg mijden. Gewoon niet naar een verjaardag gaan dus. Of op een andere dag.

Tijdens mijn depressie heb ik heel duidelijk gezien aan welke mensen je wel en niet iets hebt. De mensen aan wie je wel iets hebt zijn vaak mensen die zelf met depressie te maken hebben gehad of het vanuit hun omgeving kennen.

Terug naar het thema ‘onbegrip en angst’

Lees en deel ervaringen

Persoonlijke verhalen
delen met lotgenoten

Mind Blue

Antidepressiva,
wat vinden anderen?

Mijn Medicijn

GGZ-organisaties:
deel jouw ervaring over hulpverleners

Zorgkaart Nederland
Steun ons
X
© Depressievereniging| Privacyverklaring|Disclaimer|Cookies|Sitemap| Site by Hellopixels + Miller Digital