Depressie Connect: dé digitale community om anoniem ervaringen te delen aanmelden/inloggen
Steun ons
X





























Wegstoppen en verbergen is niet dé oplossing

Ik ben Sorcha 22 jaar, ik studeer Management Economie en Rechten (MER) en werk daarnaast als teamleider in een supermarkt. Naast mijn werk en studie doe ik vrijwilligerswerk waarbij ik me inzet voor dakloze jongeren en tienermoeders. Dit is geweldig werk al zeg ik het zelf. Het voelt heerlijk om bij mensen die het zwaar hebben met kleine dingen een lach op het gezicht te toveren. Hierdoor kunnen ze even de realiteit van het leven vergeten, even lachen en leuke dingen doen.

Op het eerste gezicht ziet dit er eigenlijk allemaal supermooi uit; ik studeer, heb een baan en doe zelfs nog vrijwilligerswerk. Veel mensen zullen misschien dromen over wat ik voor elkaar heb. Maar ook ik kamp met emotionele problemen die voor mensen in mijn omgeving niet altijd merkbaar zijn. Binnen in mij lossen alle hechtdraden op, waarmee alle gebroken stukken al die tijd aaneen gehecht waren tot één geheel.

Ik heb veel meegemaakt en van kinds af aan heb ik moeten vechten. Bij therapie spreken ze dan ook wel over een jeugdtrauma. Naar mate de jaren voorbij gingen heb ik dingen een plek kunnen geven, tenminste dat dacht ik. De eerste jaren ben je gewoon kind en het enige wat je dan opmerkt is het teruggetrokken zijn en het niet mee willen doen met de rest. Door wederom traumatische gebeurtenissen ben ik heel snel volwassen geworden. Al op jonge leeftijd heb ik geleerd hoe ik alles kon verbergen en wegstoppen.

Tot het moment dat ik helemaal instortte. Ik kon niet meer uit mijn bed komen en huilde om alles. Over niets wat ik had meegemaakt kon ik praten. In mijn sessies maakte ik voornamelijk grapjes om mijzelf te beschermen. Als teamleider moest ik soms moeilijke beslissingen nemen, maar ik kon het gewoon niet meer. Ik zakte in elkaar en begon keihard te huilen. Op school was ik ook steeds vaker afwezig. Ik kon mij niet meer concentreren in de lessen, ik had het gevoel dat niemand mij begreep, dus waarom zou ik dan überhaupt nog gaan? Ik isoleerde mijzelf en wilde niets meer doen behalve slapen. Dan voelde ik niets meer.

Ik leef met een muur om mij heen. Dit kan ik het beste omschrijven alsof ik mij in een grote donkere kelder zonder uitgangen begeef. Je weet dat ergens helemaal bovenin een uitweg is maar je komt er maar niet. Je hebt geen energie om die trap omhoog te kunnen lopen, zodat er een einde aan je depressie kan komen. En als je de energie wel hebt moet je ook nog maar weten hoe je die trap moet belopen.

Ook zit ik aan de medicatie. In het begin is daar door veel mensen niet erg positief op gereageerd. Ze maakten opmerkingen als “Nee, dat meen je niet!” “Ik hoop dat je snel weer afbouwt, dat heb je helemaal niet nodig.” “Waarom heb je nooit wat tegen mij gezegd?”
Dat zijn niet de antwoorden die ik nodig had. Ik heb steun en begrip nodig en geen advies over wat ik moet doen of hoe anderen mijn leven zouden leven.
Doordat ik altijd voor anderen klaar wilde staan, begrepen mensen niet hoe ik dan depressief kan zijn.

Op mijn weg kom ik nog steeds veel bochten en kuilen tegen. Ik weet nog steeds niet wat ik moet doen. Ik moet elke dag mijn verplichtingen vervullen, werk, school, vrijwilligerswerk en heb eigenlijk steeds minder energie daarvoor. Maar ik weet dat ik op een dag er weer krachtig in zal staan.
Hoewel ik depressief ben weet ik dat ik er ooit bovenop zal komen. Hiermee wil ik mensen laten zien hoe sterk ik ben (geweest) en de manier hoe ik het heb gedaan mijn manier was.

Terug naar het thema ‘werk’

Terug naar het thema ‘onbegrip en angst’

Lees en deel ervaringen

Persoonlijke verhalen
delen met lotgenoten

Mind Blue

Antidepressiva,
wat vinden anderen?

Mijn Medicijn

GGZ-organisaties:
deel jouw ervaring over hulpverleners

Zorgkaart Nederland
Steun ons
X





























© Depressievereniging| Privacyverklaring|Disclaimer|Cookies|Sitemap| Site by Hellopixels + Miller Digital