Afbouwen antidepressiva lukt niet? Meld je hier!
Steun ons
X

Depressie bespreekbaar bij keuring UWV

Geert Horringa deelt hieronder zijn ervaring met het bespreken van zijn depressies met keuringsartsen van het UWV. 

“Ik had en heb levenslang te maken met depressie en werd voor het eerst gekeurd door het UWV (toen nog: GAK) tijdens een depressie die ik had toen ik studeerde, rond mijn 28ste. Ik werd 80 tot 100% arbeidsongeschikt verklaard op grond van wat ik vertelde, ook over mijn jeugd. Op mijn 36ste, nadat ik een viertal keren gekeurd was (om de twee jaar) werd het dossier gesloten, dat wil zeggen dat ik een bericht kreeg dat ik op grond van het bezien van het dossier niet meer zou worden opgeroepen.                                                                                                                                                  

De teneur van mijn verhaal is dat ik altijd prettige contacten had met het UWV, behalve één keer (ongewoon zuur persoon die me moest keuren). Ik denk dat het daarbij van invloed is dat ik iemand ben die redelijk goed kan communiceren. Ik bereidde me altijd wel erg goed voor en zorgde vooral dat ik niet uit angst handelde, alles goed in de realiteit plaatste, en mijn eigen bewoordingen voorbereidde om alles te zeggen. Mijn eigen doel was om arbeidsongeschikt verklaard te blijven worden, omdat de depressiviteit een realiteit was en omdat ik de creativiteit heb om toch iets van mijn leven te maken, maar niet met de, in verband met hoe ik ben, voor mij ondraaglijke last van de noodzaak om in mijn eigen levensonderhoud te voorzien.                                                         

‘Geen spelletje spelen’

Een belangrijke voorwaarde die ik nodig had om het gevoel te hebben dat ik op mijn eigen manier de gesprekken in kon gaan, was: niet het advies van mensen te volgen om de toestand ‘aan te dikken’. Ik heb er in de gesprekken een punt van gemaakt dat het met mij helemaal niet zo slecht ging, maar dat dat alleen zo was omdat ik door de sociale voorzieningen een bepaalde rust in mijn leven kon houden, en omdat ik geloofwaardig kon maken dat ook zonder werk ´sociaal´ kon zijn. Dit idee van het ‘niet aandikken’ bedoel ik niet als een soort recept, het is geheel individueel. Maar het betekent voor mij wel de cliëntenbeweging-wijsheid dat een mens ‘meer is dan zijn ggz-aandoening’, en dat ik mijzelf in een keuringsgesprek ook niet tot die aandoening wil reduceren. Ik wil tegenover die keuringsarts zitten als een vrij burger zoals die keuringsarts een vrij burger is en iets van mezelf laten zien. Het haalt volgens mij zeker niets uit om terwille van een slachtofferige uitstraling te doen alsof je minder mondig bent dan je bent. En je kunt je belangen daarmee zelfs serieus schaden, omdat je zo een belangrijke mogelijkheid van invloed op je eigen situatie uit handen geeft…                                                                                                                    

Er is ook absoluut geen contradictie tussen het zijn van een wezenlijk zelfredzaam en zelfstandig persoon, en het in sociaal opzicht gehandicapt zijn door een ggz-aandoening. Verstop je in het gesprek dus niet achter je aandoening! En de persoon die je tegenover hebt zal het als mens zeker waarderen dat je open bent en geen spelletjes speelt.                                                                               

‘gespecialiseerd in mijzelf’

Ik heb daarbij, ‘filosofisch’ gezien, altijd, voor mezelf, vraagtekens gezet bij het idee van een ‘keuring’. Ik ging er altijd van uit dat ik zelf de ‘eerste’, en meest belangrijke keuring, van mijzelf deed, en dat ik de keuringsarts ontmoet op voet van een gelijke status als het gaat om de ‘bevoegdheid’ om mij te keuren. Ben ik niet op grond van mijn ervaringsdeskundigheid zowat ´gespecialiseerd´ in mezelf?                                                                                                                                        

Het is vooral ook zo dat ik zelf een beoordeling heb van alle sociale aspecten van de situatie, het grotere plaatje -en het is zeker niet de keuringsarts, of het UWV in het algemeen, die de eerste is om alles, en mij, binnen dat grotere plaatje te zien.                                                                                                                                   

Het kan zijn dat ik in zulke dingen dan moet gelden als ´sterk´, maar volgens mij gaat het hier in feite alleen om je waardigheid als mens, en dat is een bezit dat iedereen in zichzelf kan aantreffen, als hij of zij het maar goed nagaat.”

Lees en deel ervaringen

Persoonlijke verhalen
delen met lotgenoten

Mind Blue

Antidepressiva,
wat vinden anderen?

Mijn Medicijn

GGZ-organisaties:
deel jouw ervaring over hulpverleners

Zorgkaart Nederland
Steun ons
X
© Depressievereniging| Privacyverklaring|Disclaimer|Cookies|Sitemap| Site by Hellopixels + Miller Digital