Afbouwen antidepressiva lukt niet? Meld je hier!
Steun ons
X

Slapeloosheid, depressie en de werkvloer

Joost is net 30 geworden. Hij zorgde een tijd niet goed voor zichzelf en had last van depressies en slapeloosheid. Na een lange worsteling durfde hij zijn verhaal te vertellen op de werkvloer. Nu hoeft hij zich niet meer anders voor te doen dan hij zich voelt. Zijn verhaal. 

“Zolang dat ik mij kan herinneren had ik last van slapeloosheid. Het kwam en ging bij vlagen, en in het begin was het helemaal niet heel erg. Het is moeilijk om precies het beginpunt te bepalen maar het zal in ieder geval al 15 jaar geleden begonnen zijn. Ik ben net 30 geworden en het is nu een half jaar geleden dat mijn wereld op de kop stond.

Slecht voor mijzelf zorgen

Zo’n zes jaar geleden kwam de eerste golf. Ik zorgde slecht voor mijzelf, viel net iets meer dan 30 kilo af en zag er erg bleek uit. Mijn toenmalige werkgever maakte zich dan ook erg zorgen. Zelf wist ik ook niet wat er met mij was, en van een depressie had ik nog weinig gehoord. Langzaam met wat hulp kwam ik er boven op. Het ging na een jaar een stuk beter. Althans dat dacht ik.

Masker

Ik had een masker opgebouwd, zodat niemand last van mij zou hebben. Ook ikzelf niet. In de volgende jaren had ik nooit plezier in wat ik deed. Van de creatieve persoon die ik was, was weinig over. Ik stortte mij nog meer op mijn werk en wisselde van baan. Mijn slapeloosheid werd door dit gedrag alleen maar meer in de hand gewerkt. Ik sliep gemiddeld twee á drie uur per nacht en heb dat een paar jaar vol gehouden. Mijn lichaam was op.

Verzwegen

Mijn werkgever is altijd op de hoogte geweest van mijn slaapprobleem, en is hierin altijd begripvol geweest. Verder was ik eigenlijk zelf al min of meer vergeten, of aan het negeren, dat ik een slechte periode had. Dit heb ik dus ook jaren verzwegen. In september las ik een openhartig geschreven stuk van een collega. Dit raakte mij en hierdoor kwam een stuk creativiteit weer naar boven. Een tweede duw in de rug kwam de week voor kerst toen een vriend vertelde een coach te bezoeken. Ik kon mijn oren niet geloven bij zijn verhaal, alles viel voor mij op een plek. In een kwartier tijd stond mijn hele leven op de kop.

Praten met werkgever

Het eerste wat ik deed in de week daarop was met mijn werkgever praten. Nog voordat ik met familie sprak, want op mijn werk voelde ik mij veilig. Een korte mededeling dat ik had besloten hulp te zoeken voor mijn slaapprobleem. Ja slaapprobleem, want ik was nog niet zover dat ik alles durfde te vertellen. Zo gezegd zo gedaan, in de eerste week van januari zat ik bij mijn coach. Gelukkig gelijk een klik. We spraken veel over dankbaarheid, leven en blijheid, maar ook vooral over omgaan met werk, familie en vrienden.

Begrepen willen worden

Omdat normaal mijn werk kunnen doen en een vast ritme voor mij heel belangrijk zijn, smeedden wij het plan een bekentenis op het werk af te leggen. Daar bracht ik de meeste tijd door, en daar wou ik graag begrepen worden. Niet langer meer verbergen achter dat masker. Van binnen wilde ik alles direct op tafel gooien, maar dat kon ik nog niet. Hoe vertel je zoiets? In een week tijd schreef ik alles op wat ik wou vertellen. Ik heb het stuk denk ik wel honderd keer herschreven.

Angst

Op zondagavond hakte ik de knoop door. Op maandag had ik al vrij genomen, maar ik zou langs gaan om mijn verhaal te vertellen. Ik kon niet langer wachten, ik was er ziek van. Om er voor te zorgen dat ik niet terug zou krabbelen uit angst stelde ik mijn collega en mijn werkgever op de hoogte. Er waren wat reserveringen vanuit mijn werkgever, maar als het van mijzelf kwam en niet van mijn coach leek het een goed plan.

Emotie

Dus daar stond ik op maandagmorgen. Iedereen vroeg zich af waarom ik op kantoor was verschenen. Na de aftrap van de week opende ik angstig met een grapje, voordat ik geëmotioneerd aan mijn verhaal begon. In alle emotie heb ik een paar stukken over geslagen, maar het gros heb ik verteld. Het waren de langste vijf minuten die ik mij kan herinneren. Na een ongemakkelijke stilte was er begrip en kreeg ik complimenten dat ik dit durfde.

Collega’s

Mijn bekentenis afleggen op de werkvloer is tot nu toe het beste dat ik heb kunnen doen. Niet langer hoef ik mij anders voor te doen dan dat ik mij voel, en als het minder gaat dan staan mijn collega’s mij zonder uitzondering bij.

Dankbaar

Hoewel ik nog steeds op zoek ben naar de beste versie van mijzelf ben ik een heel eind op weg. Zonder mijn collega’s en vrienden was alles waarschijnlijk heel anders verlopen. Elke ochtend ben ik weer dankbaar voor de drie mensen die mijn leven weer van passie hebben voorzien. Dankzij hun kan ik elke nieuwe dag weer aan.”

 

Lees en deel ervaringen

Persoonlijke verhalen
delen met lotgenoten

Mind Blue

Antidepressiva,
wat vinden anderen?

Mijn Medicijn

GGZ-organisaties:
deel jouw ervaring over hulpverleners

Zorgkaart Nederland
Steun ons
X
© Depressievereniging| Privacyverklaring|Disclaimer|Cookies|Sitemap| Site by Hellopixels + Miller Digital